Wersja Polska

1. Będziemy ćwiczyć nasze serca i ciała dla osiągnięcia pewnego, niewzruszonego ducha.
2. Będziemy dążyć do prawdziwego opanowania sztuki karate, aby kiedyś nasze ciało i zmysły stały się doskonałe.
3. Z głębokim zapałem będziemy starać się kultywować ducha samowyrzeczenie się.
4. Będziemy przestrzegać zasad grzeczności poszanowania starszych oraz powstrzymywać się od gwałtowności.
5. Będziemy spoglądać w górę ku prawdziwej mądrości i sile porzucając inne pragnienia.
6. Będziemy wierni naszym ideałom i nigdy nie zapomnimy o cnocie pokory.
7. Przez całe nasze życie, poprzez dyscypliną karate, dążyć będziemy do poznania prawdziwego znaczenia drogi, którą obraliśmy. Nie będziemy stosować i rozpowszechniać sztuki karate poza DOJO.

Wersja Japońska

1. Hitotsu, ware ware wa, shinshin o renmashi kakko fubatsu no shingi o kiwameru koto.
2. Hitotsu, ware ware wa,bu no shinzui o kiwame, ki ni hasshi, kan ni bin naru koto.
3. Hitotsu, ware ware wa, shitsujitsu goken o mot-te, jiko no seishin o kanyo suru koto.
4. Hitotsu, ware ware wa, reisetsu o omonji, chojo o keishi, sobo no furumai o tsutsushimu koto.
5. Hitotsu, ware ware wa, shinbutsu o totobi, kenjo no bitoku o wasurezaru koto.
6. Hitotsu, ware ware wa, chisei to tairyoku to o kojo sase, koto ni nozonde ayamatazaru koto.
7. Hitotsu, ware ware wa, shogai no shugyo o karate no michi ni tsuji, Kyokushin no michi o mat-to suru koto.

• Ippon - pełny punkt (punktacja stosowana w walce spotrowej)
• Juji - krzyż
• Jodan - strefa górna (głowa i szyja)
• Kake - hak
• Karate-gi - ubiór karateki
• Kai - związek, stowarzyszenie
• Kyoku - biegun, ekstremum, granica
• Kyu - stopień szkoleniowy
• Kata - ćwiczenia formalne (Katsu - jap. metoda reanimacji)
• Keage - kopnięcie prostą nogą
• Kiai - paraliżujący okrzyk
• Kohon - podstawy
• Kumite - walka
• Kiba - jeździec
• Kin - krocze
• Komban-wa - dobry wieczór
• Konichiwa - pozdrowienie popołudniowe
• Kubi - szyja
• Mae - w przód
• Mate - zatrzymać, przerwać (komenda stosowana w kumite)
• Mawashi - okrężnie
• Migi - prawy(a), w prawo
• Morote - podwójne, oba
• Musume - dziewczyna
• Naura - powrót
• Nippon - Japonia
• Neko - kot
• Obi - pas
• Ohayo - pozdrownienie do południa
• Oroshi - w dół
• Oyasumi (-nashi) - dobranoc
• Osu - tak, dziękuję (pozdrownienie)
• Rei - ukłon
• Ryusui - unik
• Renzoku-waza - kombinacja
• Sanshin - trójkąt
• Satori - olśnienie
• Soto- do wewnątrz
• Shiko - zapaśnik sumo
• Shin - prawda
• Shonen - chłopiec
• Sayonara - do widzenia
• Shinden - świątynia
• Sensei - nauczyciel
• Sempai - senior, starszy rangą
• Tamashiwari - test łamania przedmiotów
• Te - ręka
• Tobi - szybować
• Tsuru - czapla
• Uchi - oznacza bądź kierunek na zewnątrz, bądź technikę uderzenia
• Ushiro - w tył
• Ura - odwrotnie, zmiana kierunku
• Ukemi - pady
• Waza-ari - pół punktu
• Yame - patrz: Mate
• Yoko - w bok
• Yasume- - relaks
• Zazen- - medytacja siedząc

Liczebniki

1. - ichi (ić)
2. - ni
3. - san
4. - schi (śi), yon
5. - go
6. - roku (rok)
7. - tsichi (ćits)
8. - achi (ats)
9. - kyu (ku)
10. - ju (dźu)

Powierzchnie blokujące i uderzające

• seiken - pięść
• uraken - odwrócona pięść
• lettsui - pięść "młot"
• yutoken - pięść "głowa smoka"
• hiraken - półzaciśnięta pięść
• nukite - ręka-włócznia
• shuto - zewnątrzny kant dłoni
• haito - wewnętrzny kant dłoni
• shotei - podstawa dłoni
• koken - przegub
• toho - ręka "hak"
• kote - przedramie
• keiko - ręka "dziób ptaka"
• hiji - łokieć
• sokuto - zewnętrzny kant stopy
• teisoku - wewnętrzny kant stopy
• chusoku - poduszka stopy
• heisoku - sklepienie stopy
• kakato - pięta
• hiza - kolano
• atama - głowa

Kihon to trening technik podstawowych. Gdyby karate ująć jako całość złożyłoby się nań trzy nierozłączne, nawzajem przenikające się elementy: kihon, kata i kumite. Podobnie jak dom buduje się od fundamentów, nie zaś od komina, tak w karate, aby przejść do walki, która jest szczytem umiejętności, trzeba najpierw poznać podstawy. Mówi się, iż sercem karate jest walka, zaś sercem walki kihon, czyli techniki podstawowe

Na kichon składają się podstawy (dachi), pozycje rąk (kamae-te), pchnięcia (tsuki), uderzenia (uchi), bloki (uke), nakrycia (tensho), kopnięcia (keri), techniki obrotowe (kaiten-waza), techniki z wyskoku (tobi-waza), techniki walki w leżeniu i przysiadzie (ne-waza), umiejętności padania (ukemi-waza), podcięcia (kari), rzuty (nage).

Podstawy i pozycje karate różnią się od tych jakich używamy w życiu codziennym. Są określone przez możliwości jakie zawiera dana technika i są ściśle uzależnione od jej wymagań. Wiele klasycznych podstaw używanych w treningu przeznaczonych jest do budowania siły nóg i dolnych partii ciała. Warto nadmienić, iż większość klasycznych podstaw stosownych w kihon nie nadaje się praktycznie do walki. W kumite używa się tylko podstaw najmocniejszych, tych które zapewniają maksymalną równowagę i pozwalają na szybkie poruszanie się.

Pięść stanowi najważniejszą powierzchnię uderzeniową w japońskim karate. Wielką wagę przykładać do nauki prawidłowego zaciskania pięści. Nieprawidłowo zaciśnięta pięść, grozi uszkodzeniem ręki podczas uderzenia w worek czy podczas walki. Charakterystyczną cechą karate jest używanie nóg, które są dużo silniejsze od ramienia. Ogólnie przyjmuje się, iż noga posiada trzy razy większą moc niż ramię.

Kata to z góry przygotowane formy demonstrowania ataku, obrony i kontrataku.Mas. Oyama twierdzi, że aby zrozumieć kata trzeba myśleć o karate jako o swego rodzaju języku. Techniki karate interpretować można jako litery alfabetu, kata będą odpowiednikami wyrazów i zdań, kumite będzie analogiczne do rozmowyWszystkie style karate, zarówno chińskie, jak i japońskie zawierają kata jako ogólną część treningu. W niektórych stylach liczba kata dochodzi do 50 (Shotokan), w niektórych około 15 (Kyokushin, Gojuryu).

Trzeba tu wspomnieć o jednym z głównych motywów stworzenia ćwiczeń formalnych-kata. Pozwalających na wykonanie technik w ruchu w pełnej formie i sile. W karate, w odróżnieniu od judo, tylko niewiele technik może być zaprezentowanych z pełną siłą, bez obawy fizycznego uszkodzenia partnera - kata pozwalają wypełnić tę lukę. W kata ćwiczący zmuszony jest stosować bardzo wiele różnych postaw i technik, pozwalając na osiągnięcia dużego stopnia zaawansowania w wykonywaniu ich i wszechstronności. Niektóre z ćwiczeń formalnych są proste i krótkie, inne długie i bardziej skomplikowane. Niektóre kata przeznaczone są do ukazywania szybkości, inne do podkreślania i ćwiczenia specjalnych metod oddychania.

Trzeba pamiętać, iż kata są wyrazem sztuki karate-do, bez których karate byłoby tylko wydajną metodą walki. Początkowo kata należy ćwiczyć wolno, beż siły, aż do osiągnięcia wzorowej poprawności. Gdy osiągniemy ten stan stopniowo zwiększamy siłę każdej techniki, równocześnie zmniejszając czas wykonywania poszczególnych technik, a tym samym całego kata.

Pierwotnie walka w karate była konfrontacją na śmierć i życie, takie były bowiem realia w których karate powstało i takie życiowe potrzeby przed nim stawiano. Nie było więc w tej walce żadnych ograniczeń typu strefy wyłączone z ataku, zakazanych uderzeń czy markowania ciosów i wydaje się to być naturalne, jeśli zważyć, iż napastnik, przed którym bronił się adept karate musiał być co najmniej skutecznie obezwładniony aby swojego ataku dalej nie kontynuował.

Stare sztuki walki pozostały na arenie, lecz w nowej szacie. Ze staro japońskiego ju-jitsu powstało judo, z walki samurajskim mieczem ken-jitsu narodziło się kendo, z karate-jitsu -karate-do. Naczelną myślą przy przepełnieniu tych dyscyplin duchem Zen, było stworzenie płaszczyzny sztuki dla praktyki powyższych metod walki. Walka stała się inna. Już nie dewastacja, ale bezpieczeństwo przeciwnika stało się naczelnym motywem przy ustalaniu zasad konfrontacji. W judo pojawiła się mata, w kendo ostra katana została zastąpiona bambusowym shinai. A karate? Problem właściwie pozostaje właściwie otwarty do dnia dzisiejszego.

Różnie wygląda dziś konfrontacja w poszczególnych stylach karate. Albo dopuszcza się ataki na głowę i szyję, zakładając jednak, iż uderzenia nie powinny dochodzić do ciała przeciwnika, ale muszą być precyzyjnie zatrzymane przed celem (Shotokan), albo stosuje się ochraniacze na tyłów, dopuszczając na uderzenia i kopnięcia, a głowę wyłącza się jako cel ataku (Tea Kwon-do) czy też ubiera się walczących w plastikowe hełmy, rękawice i protektory, dopuszczając atak na głowę i korpus, ręką i nogą z pełnym kontaktem (Full-contakt karate).

A jak wygląda walka w kyokushin karate? Jiyu-kumite (wolna walka) jest najbardziej zaawansowaną formą karate. Twarz, szyja kręgosłup, genitalia, stawy są wyłączone jako cel ataku. Jest to logiczne, jeśli zważyć, iż w Kyokushin stosuje się -na odpowiednim szczeblu przygotowania- pełny kontakt, bez wykorzystywania ochraniaczy.

Istnieje duża różnica między walką Budo Karate a zawodami sportowymi. W praktyce okazuje się, że zawodnik osiągający sukcesy sportowe niekoniecznie musi być dobry w wolnej walce. Nie należy zapominać, że powinno się dążyć do szczytu umiejętności w karate, którym jest walka Budo Karate, a także doskonałość-pozwalająca na walkę, niezależnie od rodzajów przepisów. W swej fizycznej manifestacji karate jest przede wszystkim systemem bez broni, a wysoki stopień doskonałości w wolnej walce jest tutaj podstawowym celem. Bez rozwoju tych umiejętności karate staje się zaledwie walką z cieniem lub tańcem. Dokładne zrozumienie podstawowych technik i precyzyjne opanowani kata, są niezbędne przed przystąpieniem do walki -umożliwiają bowiem doskonałą kontrolę ruchów ciała i zachowanie równowagi podczas wykonywania technik. Należy rozwijać u ćwiczących niezwykle potrzebne zrozumienie zasad treningu (czasowania) i zachowania dystansu oraz kontroli siły, szybkości i dokładności technik.

Oto co mówił o Jiyu-kumite M. Oyama:"Karateka musie zdawać sobie sprawę, że wchodzi teraz w najtrudniejszą fazę treningu i musi być zdolny do skupienia swej uwagi na wielu aspektach - w tym samym czasie. Na przykład musi być zawsze świadomy najbardziej drobiazgowych szczegółów dotyczących przeciwnika: jego sposobu oddychania, stylu ataku i obrony, jego równowagi, szybkości ruchów i momentów, kiedy jest najbardziej odsłonięty i zabezpieczony przed ciosem. Oczywiście w tym samym czasie trzeba się koncentrować nad własnym planem obrony i ataku. W Kyokushin Karate dużą wagę przyjmuje się do umiejętności przyjmowania ciosów i zadawania ich z maksymalną siłą, nie przywiązuje się wagi do finezji technicznych wychodzących z poglądu, że w walce realnej są one nie skuteczne..."

Większość ludzi uważa, że trzeba użyć jakiejś tajemnej siły, aby zwykły śmiertelnik mógł rozbić deskę, kamień lub wielką bryłę lodu - używając do tego gołych rąk ! W taki sposób ludzie widzą tameshiwari.

W rzeczy samej, aby złamać gołą ręką nie potrzeba żadnych tajemnych mocy. Ciało ludzkie nie jest stworzone do łamania desek czy kamieni. Mimo to drogą wieloletniego treningu technik, szybkości i maksymalnej umysłowej koncentracji możliwe są niewiarygodne wyczyny.Tameshiwari są ważnym elementem treningu na poziomie mistrzowskim, bardzo popularne było ucinanie gołą ręką szyjki butelki.

Podczas zawodów zawodnicy przystępują do próby tameshiwari, łamiąc sosnowe deski (30x 20 x 2,5 cm) czterema różnymi technikami: seiken (pięść), shuto (kant dłoni), empi (łokieć), kakato (pięta). Rekord złamanych desek należy do Akiry Masudy, ustanowiony w 1984 roku, złamał 6 desek - seiken, 7 desek - empi, 8 shuto oraz 8 desek kakato; razem 29 desek.

Wymagania egzaminacyjne na stopnie kyu-junior - kliknij, aby pobrać lub wyświetlić

Wymagania egzaminacyjne na stopnie kyu-senior - kliknij, aby pobrać lub wyświetlić